யாசகம் – பசியின் மொழியா! உறவுகளின் வறுமையால் வீதிக்கு வரும் முதியவர்கள்: திருச்சியில் நெஞ்சை உருக்கும் நிஜம்!

யாசகம் – பசியின் மொழியா! உறவுகளின் வறுமையால் வீதிக்கு வரும் முதியவர்கள்: திருச்சியில் நெஞ்சை உருக்கும் நிஜம்!

​

திருச்சி:

“ஒரு காலத்தில் ஒரு குடும்பத்தின் மையமாக இருந்தவர், இறுதியில் யாருமற்ற உடலாக மாறுவது சமூகத்தின் மிகப் பெரிய தோல்வியாகும்” என்ற தத்துவ வரிகளோடு, வீடற்ற முதியவர்களின் துயர் துடைக்கும் உன்னதப் பணியில் ஈடுபட்டு வருகிறார் திருச்சியைச் சேர்ந்த சமூக ஆர்வலர்.

​திருச்சி அமிர்தம் சமூக சேவை அறக்கட்டளையின் நிர்வாக அறங்காவலரும், யோகா ஆசிரியருமான பெ.விஜயகுமார், வீடற்ற யாசகர்களுக்கு அன்றாடம் உண்ண உணவும், உடுத்த உடையும் வழங்கி வருகிறார். அதுமட்டுமின்றி, உறவினர் இன்றி உரிமை கோரப்படாத சடலங்களை கண்ணியமான முறையில் நல்லடக்கம் செய்யும் மனிதநேயப் பணியையும் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார்.

​அனுதினமும் அன்னதானம் வழங்கி வரும் தனது அனுபவங்கள் குறித்தும், தொழில்முறை யாசகர்களைத் தவிர்த்துவிட்டு உண்மையாகவே தவிக்கும் முதியவர்களின் நிலை குறித்தும் யோகா ஆசிரியர் பெ.விஜயகுமார் பகிர்ந்து கொண்ட உருக்கமான தகவல்கள் இதோ:

​💔 பாத்திரத்தை விட கனமான தனிமையின் சுமை!

​பேருந்து நிலையங்கள், கோயில் வாசல்கள், மருத்துவமனை வளாகங்கள் போன்ற இடங்களில் அமர்ந்திருக்கும் முதியவர்களின் கண்களில் தெரியும் சோகம், வயதின் சோர்வு மட்டுமல்ல; “என் பிள்ளைகள் எங்கே? உற்றார், உறவினர் எங்கே?” என்ற பதிலில்லா கேள்வியின் வலியாகும்.

​”ஒரு முதியவர் கையேந்தி நிற்கும்போது அவர் கேட்பது பணம் மட்டுமல்ல; அவர் இழந்த மரியாதையையும், அன்பையும், ஒரு மனிதராக வாழும் உரிமையையும் தேடுகிறார். அவர்கள் கைகளில் இருக்கும் பாத்திரத்தைவிட, அவர்களின் மனதில் இருக்கும் தனிமையே மிகவும் கனமான சுமையாகும்.”

— யோகா ஆசிரியர் பெ.விஜயகுமார்

​இத்தகைய முதியவர்கள் மனச்சோர்வு, தன்னம்பிக்கை இழப்பு, சமூகத்திலிருந்து விலகல், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை இழந்த உணர்வு, உடல்நலக் குறைபாடுகள் மோசமடைவது போன்ற பல பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். தனிமை என்பது பல நேரங்களில் பசியைவிடக் கொடுமையான வேதனையாக மாறுகிறது.

​😞 அடையாளமின்றி முடியும் வாழ்க்கைகள்: சமூகத்தின் தோல்வி

​தெருக்களில் யாசகம் செய்து வாழும் சில முதியவர்கள், இறுதியில் பெயரும் முகவரியும் தெரியாதவர்களாக உயிரிழக்கின்றனர். அவர்களை அடையாளம் காண யாரும் வராத சூழல்கள் உருவாகின்றன. ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான வளர்ச்சி அதன் உயரமான கட்டிடங்களில் இல்லை; அதன் முதியவர்கள் எவ்வளவு மரியாதையுடனும் பாதுகாப்புடனும் வாழ்கிறார்கள் என்பதில்தான் உள்ளது. பிள்ளைகளின் பாராமுகத்தால் யாசகர்களாகும் முதியோர்கள் என்ற பிரச்சினை, பொருளாதார வறுமையைவிட உறவுகளின் வறுமையையே வெளிப்படுத்துகிறது.

​🤝 தீர்வு என்ன? சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பு:

​முதியோர்களைப் பாதுகாப்பது குடும்பத்தின் பொறுப்பு மட்டும் அல்ல; அது சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பும் ஆகும். இதற்கு விஜயகுமார் முன்வைக்கும் தீர்வுகள்:

​பண்பாட்டு கல்வி: குடும்பங்களில் பெற்றோரை மதிக்கும் பண்பை வளர்க்க வேண்டும். பள்ளிகளில் மனிதநேயம் மற்றும் தலைமுறை பொறுப்பு பற்றிய கல்வி வழங்கப்பட வேண்டும்.

​அயலார் அக்கறை: தனிமையில் வாழும் முதியவர்களை அடையாளம் கண்டு ஆதரிக்க வேண்டும். உள்ளூர் சமூகங்கள் முதியவர்களின் நலனில் அக்கறை காட்டும் கலாச்சாரம் உருவாக வேண்டும்.

​அன்பான சமுதாயம்: ஒரு குழந்தையின் முதல் ஆசிரியர் பெற்றோர், ஒரு பெற்றோரின் கடைசி நம்பிக்கை பிள்ளைகள். அந்த நம்பிக்கை உடையும் போது உடைவது ஒரு மனம் மட்டுமல்ல, ஒரு குடும்பத்தின் பண்பாடும், சமூகத்தின் மனிதநேயமும் ஆகும்.

​இறுதி உரை:

பெற்றோரைக் காப்பது என்பது ஏதோ ஒரு சட்டப்பொறுப்பு மட்டுமல்ல, அது நம் பண்பாட்டின் உயிர்நாடியும் மனிதநேயத்தின் உன்னத அடையாளமும் ஆகும். எனவே, முதியவர்களின் கைகளை யாசகத்திற்காக நீட்டவிடாமல், அன்பிற்காகப் பிடிக்கும் சமுதாயத்தை உருவாக்குவோம் என்பதே நமது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் இலக்காக இருக்க வேண்டும்.

​#TrichyAmirthamTrust #Humanity #ElderlyCare #SocialService #TrichyNews #SaveParents #HumanValue #AmirthamFoundation